English|عربي
صفحه اصلي|اروپا - آمريكا|آفريقا - عربي|آسيا - اقيانوسيه|اخبار سازمان|آشنایی با سازمان
يکشنبه ١٠ مرداد ١٤٠٠
نگاهی به موسیقی در هند
نگاهی به موسیقی در هند تاریخ ثبت : 1400/01/08
طبقه بندي : ,,
عنوان : نگاهی به موسیقی در هند
نويسنده : <#f:1014/>
تهيه و تدوين : <#f:1015/>
مترجم : <#f:1016/>
منبع : <#f:1911/>
ارسالی : وابستگی فرهنگی ایران در بمبئی
كشور : <#f:1018/>
زبان اصلي : <#f:1019/>
تاريخ ورود اطلاعات : <#f:1020/>
خلاصه مقاله : <#f:1067/>
متن : <#f:1066/>
:

هندی ها همانند کشورهای باستانی دیگر همچون مصر، چین و ایران دارای یکنوع موسیقی مخصوص بخود بوده اند. سرودهای ودا، مانند گاتاهای آن است ، اشعاری که به الحان و نغمات سراییده می شده است.آثار و نوشته های قدیم بودایی و برهمنی هر دو اشارات بسیار به نواختن آلات و تغنی سرودها کرده اند.

از چگونگی هنر موسیقی هند در ادوار قدیم اکنون اثری باقی نیست، تنها از هنگامیکه در عصر سلطنت گوپتاها (قرن چهارم و پنجم میلادی) فرهنگ سانسکریت به اوج رفعت خود رسید، کتابی در فن موسیقی، رقص و نمایش نوشته شد که به عصر ما رسیده و تاکنون نیز موجود است. مولف آن کتاب معلوم نیست و مردمان آنرا به حکیم معروف آنزمان بهاراتا(bharata)   نسبت میدهند. آن کتاب قدیمی ترین سند تاریخی راجع به فنون سه گانه مذکور (موسیقی، رقص و نمایش) در هند باستانی می باشد و معلوم می گردد که در آن تاریخ فنون مذکور تا حدی دوره تکامل خود را طی کرده و صورت ثابت و واضحی بخود گرفته بوده است.

سبک تعلیم موسیقی هند، مانند موسیقی ایران، با اسلوب تعلیم شفاهی از دهان به گوش و از استاد به شاگرد می رسیده است و الحان و نغمات از نسل به نسل منتقل می شده است؛ به همین خاطر ممکن است که بسیاری از سرودها و آوازهای قدیم در نتیجه این سبک تعلیم از میان رفته و فراموش شده باشد، ولی در هر حال آنچه امروز باقی است بازمانده و میراث موسیقی ادوار باستانی کهن می باشد.

دو عامل در ایجاد و توسعه و ادامه هنر موسیقی درطول مدت تاریخ هند موثر بوده است:

اول : وجود مجالس طرب سلاطین و بزم های عیش و عشرت مهاراجه ها وراناها که ارباب قدرت و اصحاب دولت با موسیقی به وجد می آمدند و همین محافل بزم باعث محفوظ ماندن هنرهای سه گانه شده است.

دوم : موسیقی مذهبی که در طول تاریخ نغمات و سرودهای خاصی در معابد و پرستشگاه های هندو به رسم عبادت و کسب فیض روحانی می نواختند و می سرودند.

از اینرو هر دو موسیقی، بزمی و دینی، هر یک به نوبه خود در حمایت راجه ها و تعلیم برهمن ها در طول قرون و اعصار متوالی در آن کشور باقی و پایدار مانده و ادوار تکامل خود را طی کرده است. در قرون وسطی صنف رامشگران را جزء طبقه پایین می شمرده اند، برخلاف باستانی که هنر موسیقی و رقص برای اشراف و طبقات عالیه فنی لازم وکمال ضروری محسوب می شده و زیب وجودایشان بوده است.

در زمان حاضر دو نوع موسیقی کلاسیک باستانی در هند موجود است. یکی مکتب هندوستان در شمال و دیگری مکتب کارنات درجنوب هندمی باشد. بدیهی است مکتب شمالی از موسیقی ایران بسیار متاثر شده و سازو آواز ایرانی از یمن نفس اساتید فن که باسلاطین مهاجم از طریق مغرب به هندوستان سفر کرده اند رواج گرفته، ولی مکتب جنوب به اصالت قدیم خود باقی مانده است. آلات موسیقی ایرانی نیز به  همین قیاس در شمال بسیار انتشار یافته، ولی ادوات قدیمی هندو در جنوب باقی مانده اند، بطوریکه دو مکتب از یکدیگر کاملا افتراق یافته و متمایزشده اند.

موسیقی هند بر خلاف موسیقی اروپا بر روی ملودی خاصی ساخته شده و آن عبارت است از آهنگ های شیرین که پشت سر هم و در جای خود می آید  و دارای جذابیت خاص هستند و از این حیث به موسیقی ایران شبیه و از یک نوع میباشد. این البته بر خلاف موسیقی اروپاست که بروی تناسب آهنگ ها و توازن نت ها و با صطلاح (harmony) قرار دارد.

موسیقی اروپا از آن جهت خود به خود بگوش شنونده مطبوع و مطلوب میابد که اجزا آن متناسب با یکدیگر هستند و قطعات با هم از روی یک تناسب منطقی تقسیم شده اند. بهمین سبب است در ممالک غرب ارکسترها یعنی دستجات نوازندگان بوجود آمده اند. یعنی جمعی کثیر همه با هم از روی یک نظم کامل در یک زمان معین نغمات و الحان خود را مینوازند. درصورتیکه موسیقی مشرق زمین (هندوستان، ایران، ترک و عرب) کاملا بر اساس آهنگ فردی است و به قریحه و ذوق شخص نوازنده یا خواننده بستگی دارد. از این رو گوش شنونده باید با ترنم آن انس و الفت داشته باشد.

چون آهنگهای ملایم  (melodies)  از خواص صورت انسانی است از اینرو بیشتر موسیقی مشرق از صدای انسان و آواز آدمی ناشی شده و شخص خواننده و نوازنده همیشه بالبداهه بقوت ذوق خود نغمات خود را ابداع و انشاد میکند و او در حقیقت هنرمندی مخترع است که فی المجلس نت های خود را بوجود می آورد. در صورتیکه هنر موسیقی دان اروپایی در تقلید و تکرار ترکیباتی است که دیگر اساتید فن از روی دقت قبلاً تحریر نموده اند. قطعات را با ضرب منظم خاصی روی طبلک یا دف به صدا در میاورند.

فرق دیگری که میان موسیقی هند و اروپایی وجود دارد آنست که انتخاب واژگان در موسیقی هندی اهمیت و معنای حقیقی ندارند و فقط به نیت ایجاد نغمه ها و سرودها بکار میروند و نیز موسیقی هندی دارای ظرافت خاصی است که از آن به لطف (grace) تعبیر میتوان کرد.

آهنگ موسیقی هند را با صطلاح راگ (raga) گویند، که شبیه است به آنچه در اصطلاح موزیک اروپایی به مقام (mode) تعبیر میشود.

راگ در حقیقت زمینه ای برای ایجاد آهنگهای مختلف و مجموعه ای از پنج ، شش یا هفت نت است که بر روی یک آهنگ به کار میرود و از ترکیبات آنها انواع مختلف به وجود میاید. روی هم رفته قریب یکصد نوع راگ در موسیقی هند متداول است که هر کدام از آنها نیز به شعب و فروعی چند تقسیم می گردد. هر راگ نغمه ای برای زمانی خاص در روز است.

هر یک از راگهای هندی دارای ویژگی های خاص خود است و با آهنگی خاص آغاز می گردد.  بعضی از آنها از آوای سکنه کوهستانی و قبایل و عشایر بوجود آمده اند که آنها را پهاری(pahari) گویند و بعضی دیگر از نغمات مرتاضان وزهاد که از قدیم الایام سر گشته بیابان ها بوده اند، پیدایش یافته و آنراجوک (jog) نام دهند. بعضی از این راگها در هنگام جذبه و حال مراقبه خوانده میشود و بعضی دیگر خاص ابراز عواطف عشقی و احساساتی می باشد.

پس از راگ ، ضرب ،که آنرا تال(tala) گویند، عامل مهم دیگری در موسیقی هند میباشد و بیش از سی نوع (ضرب) در نزد موسیقی دان های هند بوسیله طبلک و دف مطرح است ولی در کتاب قدیم بهاراتها فقط بیست و دو نوع از آن ذکر شده است.

موضوع نغمات هند نیز با موضوع موسیقی اروپا مختلف است. در اروپا یک قطعه موزیکال در وصف یک حکایتی یا بیان واقعه خاصی یا شرح یک وضع خارجی است. گویی نوازنده کسی است که بدنیای خارج نظر دارد. اما در موسیقی هندی احساس و عاطفه درونی را شرح میدهد وحال و اندیشه انسانی را تعبیر میکند. از اینرو اغلب موضوعات موسیقی هندی جنبه روحانی و مذهبی دارند.

بالاخره هردو از سرچشمه عشق سیراب شده اند، خواه علاقه محبت جسمانی و خواه جذبه الهی و روحانی که هردو در قلب انسان بوجودآمده و از راه حنجره و دهان بصورت نت و الفبای موسیقی کتابت نشده از اینرو مانند موسیقی ایران آثار اساتید فنی اعصار قدیم بکلی از میان رفته و نابود شده است.

در هندوستان انواع زیادی از آلات و ادوات موسیقی موجود است که همه از دیرباز در آن کشور و در دیگر ممالک شرقی رواج داشته و همه کم و بیش در آن ناحیه بوجود آمده اند .از آنجمله است "وینا"(vina) که از همه برجسته تر است، در اساطیر هندو آمده که الهه علم و معرفت ساراسواتی (saraswati)  ابدالا باد بنواختن وینای خود مشغول است. و این آلات موسیقی قدمتی باستانی دارد که آنرا به عود(lute)  ترجمه میکنند و با دستگاه های موسیقی قدیمی ایرانی مانند چنگ و تار شباهت دارد و آن در مکتب موسیقی شمالی و جنوبی به دوصورت دیده میشود و اساسا شبیه به تاری بزرگ است که یک دسته عریض و دو کاسه بزرگ و هفت تار دارد و با ناخن مینوازنند و گویند طوری ترتیب داده شده که نغمات و آهنگ های  بیشماری را میتوان در آن به نوازش درآورد.

 دیگر از آلات موسیقی هند شمالی "سه تار" است که اختراع آنرا به امیر خسرو دهلوی نسبت می دهند و آن نیز هفت تار دارد و با یک مضراب فلزی بنوازش در میآیید. یکی دیگر از آن آلات سرود (sarod) است که آن نیز چنانکه اسمش حکایت میکند اصل ایرانی دارد و دیگری انگام (mridangam) که از آلات قدیمی هند محسوب می گردد و بمنزله طبلک یا دف است که در این ممالک آوازها و اصوات مغنیان نواخته میشود و آنها را بنظم در میاورد.  

انتهای پیام/ص

: <#f:3905/>
تعداد نمایش : 367 <<بازگشت

 

گزارش تصويري
  • برگزاری «محفل شعر امام رضا(ع)» در راولپندی پاکستان
    رایزنی فرهنگی جمهوری اسلامی ایران در اسلام‌آباد به مناسبت دهه کرامت، همایشی با عنوان «محفل شعر امام رضا(ع)» در خانه فرهنگ کشورمان در شهر راولپندی پاکستان برگزار کرد.

  • بازدید رایزن فرهنگی کشورمان از بیست‌و‌دومین دوره نمایشگاه کتاب بغداد
    حجت‌الاسلام والمسلمین غلامرضا اباذری، رایزن فرهنگی جمهوری اسلامی ایران در عراق از بیست‌و‌دومین دوره نمایشگاه کتاب بغداد بازدید کرد.

  • تکاپوی مسلمانان جهان در روزهای پایانی رمضان + عکس
    تصاویر منتشر شده از روزهای ماه رمضان و تکاپوی مردم روزه‌دار نشان می‌دهد که شور و حال روزه‌داران سراسر جهان با روزهای اول ماه رمضان چندان تفاوتی نکرده است.

  • عکس ماه رمضان در جهان از قاب دوربین + گزارش تصویری
    با وجود اینکه کرونا باعث شده که بسیاری از رفتارهای اجتماعی انسان‌ها تحت تأثیر قرار بگیرد اما مسلمانان جهان به مانند سال گذشته و البته با استفاده از تجربه روزه‌داری در شرایط کرونا، اعمال و مناسک ماه رمضان را انجام می‌دهند.

  • رونمايي از فصلنامه «الدراسات الادبیة» به زبان‌های فارسی و عربی در لبنان
    از سوي رايزني فرهنگي ايران در لبنان، فصلنامه «الدراسات الادبیة» به زبان‌های فارسی و عربی در «باغ زيتون» رونمايي شد.