English|عربي
صفحه اصلي|اروپا - آمريكا|آفريقا - عربي|آسيا - اقيانوسيه|اخبار سازمان|آشنایی با سازمان
سه شنبه ٣٠ شهريور ١٤٠٠
در سایه فراغت ناشی از کرونا می‌توان به شناخت ذات خود رسید
در سایه فراغت ناشی از کرونا می‌توان به شناخت ذات خود رسید تاریخ ثبت : 1399/01/30
طبقه بندي : ,,
عنوان : در سایه فراغت ناشی از کرونا می‌توان به شناخت ذات خود رسید
نويسنده : عباس خامه‌یار، رایزن فرهنگی جمهوری اسلامی ایران در لبنان
تهيه و تدوين : <#f:1015/>
مترجم : <#f:1016/>
منبع : <#f:1911/>
ارسالی : رایزنی فرهنگی کشورمان در لبنان
كشور : <#f:1018/>
زبان اصلي : <#f:1019/>
تاريخ ورود اطلاعات : <#f:1020/>
خلاصه مقاله : <#f:1067/>
متن : <#f:1066/>
:

عباس خامه‌یار، رایزن فرهنگی جمهوری اسلامی ایران در لبنان در مقاله‌ای با اشاره به شیوع کرونا در کشورهای جهان تاکید کرد: امروز، در میان این بیماری همه گیر که همه بشریت را دچار کرده است، آیا نباید یک بازگشت اجباری در ذات خود انجام دهیم؟ آیا حقیقتا نباید در سایه دعوت حق به تامل و شناخت بیشتر ذات خود بپردازیم؟

وی در این مقاله که در پایگاه اطلاع رسانی شبکه خبری المیادین منتشر شده است، افزود: شاید این روزها این توفیقی اجباری و بهانه ای آسمانی برای این باشد که انسان توقفی و اندیشه ای در ساخته دست خود بکند. جهان در انتظار دست یافتن به راه حل بوده و مومنان چشم هایشان به زمین و دست هایشان به آسمان در مناجات است و رهایی خود را در رحمت الهی می‌جوید.

در ماه های گذشته شاهدیم که جهان باردیگر به همان دو دسته قدیم، مدافعان  عقل یا ایمان تقسیم شده اند! پس شفا کجاست؟  آیا رابطه بین مدافعان علم و ایمان رابطه ای دایما جدا است؟

خامه‌یار در این مقاله نوشته است: از شروع تاریخ بشری جدل میان عقل و ایمان همراه مطرح بوده و فلاسفه عقل گرا از پذیرش اعتقاد دینی و ایمان و اموری که با برهان عقل همراه نباشد، سرباز می زنند،  طبیعت گرایی الحادی برای جمع آوری داده ها، گاهی اثربخشی ایمان را با استقرا و استدلال اثبات کرده و گاهی با همین برهان ها آن را نفی کردند.

شاهد بودیم که عده ای دیگر نیز  که به برهان عملی روی آوردند اما ایمان را مفری امن یافتند و عده ای نیز دیدند که ایمان با عقل بشری قابل اشراف نیست چرا که ماورای عقل بشری است.

ایمان در نزد برخی از این فلاسفه اگزیستانسیالیسم در جهان غرب همانند برگستون و عرفا در جهان اسلام همانند ابن عربی و محمد اقبال و غیره مانند قدرت روحی و رابطه ذاتی میان انسان و خداوند است و می بینیم برخی از آنها معتقدند که رهایی انسان از خلال ایمانی صورت می گیرد که داده های عقلی نمی تواند آن را محقق کند و این همان معنای امر روحانی است که برهان های استدلالی نمی تواند به ماهیت آن نایل شود.

امر مقدس و الهی همیشه موضع جدل فلاسفه و اندیشمندان و متکلمین بوده و در حالی که متکلمان و علمای کلام برای اثبات عقاید و امور دینی تلاش می کردند اما فلاسفه و مومنین و ملحدین در جست و جوی معنی اله و ایمان و فهم تجارب دینی و تحلیل آن بودند و این تجربه ای است که انسان به شخصه آن را درک می کند و به تنهایی به دیدار خداوند خود رفته و نسبت به او معرفت پیدا می کند و این عروج به تنهایی صورت می گیرد.

شاید از همین جا، فلاسفه مشرق و مغرب اسلامی در این زمینه اندیشیده اند و می توانیم باور به ایمان را در فکر صدر المتألهین شیرازی، فیض کاشانی و لاهیجی، شبستری، تبریزی، ابن سینا، غزالی، ابن خلدون و غیره مشاهد کنیم چرا که عرفان شناخت نسبت به خداوند و ذات است با توجه به حدیث شریف که گفته  "هرکس خود را بشناسد پروردگارش را خواهد شناخت. "

امروز، در میان این بیماری همه گیر که همه بشریت را دچار کرده آیا نباید یک بازگشت اجباری در ذات خود انجام دهیم؟ آیا حقیقتا نباید در سایه دعوت حق به تامل و شناخت بیشتر ذات خود بپردازیم.

شاید این روزها این توفیقی اجباری و بهانه ای آسمانی برای این باشد که انسان توقفی و اندیشه ای در ساخته دست خود بکند. جهان در انتظار دست یافتن به راه حل بوده و مومنان چشم هایشان به زمین و دست هایشان به آسمان در مناجات است و رهایی خود را در رحمت الهی می جوید.

در ماه های گذشته شاهدیم که جهان باردیگر به همان دو دسته قدیم، مدافعان  عقل یا ایمان تقسیم شده اند! پس شفا کجاست؟  آیا رابطه بین مدافعان علم و ایمان رابطه ای دایما جدا است؟

انسان ناتوان از دست کشیدن از یقین و ایمان است و حیات بدون ایمان تهی خواهد بود  همانطور فریدریش شلایرماخر می گوید،  این ویروسی که همه زمین را فراگرفته نتیجه آزمایش ها و توطئه های بیولوژیک میکروبی است و پایان آن نیز بدون شک از طریق علم و بیولوژیک خواهد بود اما نزول این رحمت و مسببات دستیابی به راز علاج این ویروس بدون شک آسمانی است و ما را ملزم می کند تا به قافله مناجات کنندگان و متمسکان به ریسمان ایمان و تسلیم بپوندیم.

ایمان یک رابطه معنوی عبد با معبود است. ایمان (اعتقاد)  در تجسم مسیحیت لحظه ای اجتناب ناپذیر  و امری مسلم در نزول معجزه قرآن بر محمد(ص) و تورات بر موسی(ع) بود که در برابر حوادث طبیعت و عظمت آنها و عدم درک آن به آن تمسک می جست.  

ایمان تنها راه در برابر فلاسفه طبیعت گرا بود. کسانی که در نتیجه اندیشه فلسفی خود به سکوی اجتناب ناپذیر رسیدند که بیشتر آنها شاعران و عرفا شدند.

شاید در مقابل این بحران، نیاز فوری به اعتقاد به یقین و اعتقاد وجود داشته باشد چرا که راه حل های عقل بدون شک از آسمان نازل می شود. خداوندا به ما رحم کن، و این بلا را از ما رفع گردان.

انتهای پیام/ص

 

: <#f:3905/>
تعداد نمایش : 930 <<بازگشت

 

گزارش تصويري
  • برگزاري ششمین دور گفت‌وگوهای فرهنگی ایران و چین
    به همت سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی و آکادمی علوم چین، ششمین دور گفت‌وگوهای فرهنگی ایران و چین با حضور اندیشمندان، استادان و محققان دو کشور به صورت مجازی و به شکل وبینار برگزار شد.

  • برگزاری «محفل شعر امام رضا(ع)» در راولپندی پاکستان
    رایزنی فرهنگی جمهوری اسلامی ایران در اسلام‌آباد به مناسبت دهه کرامت، همایشی با عنوان «محفل شعر امام رضا(ع)» در خانه فرهنگ کشورمان در شهر راولپندی پاکستان برگزار کرد.

  • بازدید رایزن فرهنگی کشورمان از بیست‌و‌دومین دوره نمایشگاه کتاب بغداد
    حجت‌الاسلام والمسلمین غلامرضا اباذری، رایزن فرهنگی جمهوری اسلامی ایران در عراق از بیست‌و‌دومین دوره نمایشگاه کتاب بغداد بازدید کرد.

  • تکاپوی مسلمانان جهان در روزهای پایانی رمضان + عکس
    تصاویر منتشر شده از روزهای ماه رمضان و تکاپوی مردم روزه‌دار نشان می‌دهد که شور و حال روزه‌داران سراسر جهان با روزهای اول ماه رمضان چندان تفاوتی نکرده است.

  • رونمايي از فصلنامه «الدراسات الادبیة» به زبان‌های فارسی و عربی در لبنان
    از سوي رايزني فرهنگي ايران در لبنان، فصلنامه «الدراسات الادبیة» به زبان‌های فارسی و عربی در «باغ زيتون» رونمايي شد.